กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 สมควรกลับบ้านไปดูเสียหน่อยแล้ว!
เอี้ยนอ๋องตกใจจนร้องอุทานเสียงดังลั่น สุรเสียงสะท้อนก้องไปทั่วตำหนักอันกว้างขวาง
"เอ่อ... ท่านอ๋อง เหตุใดจึงทรงตกใจถึงเพียงนี้ขอรับ"
หลี่หมิงเจ๋อไม่เข้าใจความนัย จึงมองพระองค์ด้วยสีหน้าใคร่รู้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเอี้ยนอ๋องเสียกิริยาถึงเพียงนี้
"ตกใจรึ? เจ้าที่เป็นพี่ใหญ่ ยังจะมาถามข้าอีกว่าเหตุใดจึงตกใจถึงเพียงนี้?"
เอี้ยนอ๋องตรัสด้วยสีหน้าและน้ำเสียงระอาใจ
"นี่.... ท่านอ๋อง.... หมิงเจ๋อยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนักขอรับ...."
หลี่หมิงเจ๋อเกาศีรษะ สองตายังคงดูเลื่อนลอยงุนงง