เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 จะเป็นใครไปได้อีก ย่อมต้องเป็นข้ามาช่วยนาง (บทใหญ่สองตอนรวมกัน)
เมืองสวีซาน ท่าข้ามเฟิงหลิง
เมืองโบราณที่เคยรุ่งเรืองโอ่อ่ายิ่งแห่งนี้ บัดนี้กลับหลงเหลือเพียงความรกร้างว่างเปล่า
ท่าข้ามเฟิงหลิงเคยเป็นท่าเรือใหญ่ที่คึกคักที่สุดในเมืองสวีซาน ผู้คนจอแจ รถม้าสัญจรขวักไขว่...
ยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเงียบเหงาและเวิ้งว้าง
ท่าข้ามเฟิงหลิงแห่งนี้อยู่ห่างจากหอถือกระบี่ราวสิบลี้ ทุ่งนาโดยรอบรกร้าง วัชพืชริมทางขึ้นสูงท่วมหัวคน ช่างเป็นทัศนียภาพอันวังเวงจับใจ
เพลานี้ราตรีโรยตัวลงมา รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
หลิงเยียนอู่เดินตามหลังคนไม่กี่คนมาจนถึงท่าข้ามเฟิงหลิง สี่ทิศแว่วเสียงสวบสาบชวนขนลุก นางกวาดสายตามองรอบข้าง นอกจากดงหญ้ารกชัฏแล้วก็ไม่มีผู้ใดอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หลี่พญามังกรของพวกเจ้าอยู่ที่ใดกัน รอบด้านนี้ไม่มีใครเลยสักคน"
สี่ด้านมืดสลัว ความมืดมิดแผ่ปกคลุมผืนดินโดยไม่รู้ตัว ร่างของคนเหล่านั้นเลือนรางวูบวาบอยู่ใต้เงามืดสลัว