เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79 หลี่เซี่ยนแห่งพรรคเฉา มาเยือน
"เจ้าว่าอะไรนะ"
เหยียนเสี่ยวชิงได้ยินดังนั้นจากที่ไม่ไกล สีหน้าพลันเย็นชาลงทันควัน
การถูกเด็กสาวที่แต่งกายคล้ายสาวใช้ตวาดใส่เช่นนี้ ทำให้คนของสี่สำนักใหญ่รู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที
"หึๆ แม่หนูน้อย เจ้าอย่าได้กำแหงจนเกินไปนัก เด็กเมื่อวานซืนที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นเจ้านี้ ในยุทธภพมีเกลื่อนกลาดดั่งขนวัว"
เซี่ยเฟยซิง เจ้าสำนักแห่งสำนักเฟยอิ่งหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
"อย่าคิดว่าฝึกวิชามาไม่กี่ปีแล้วจะไร้เทียมทานใต้หล้า ยุทธภพแห่งนี้ เขาตัดสินกันด้วยพลังฝีมือที่แท้จริง!"
"ฮ่าๆๆ... ตอนที่พวกเราก้าวข้ามท่องยุทธภพ เจ้าสองคนยังนอนอยู่ในท้องแม่กันอยู่เลย!"
"เจ้าสำนักเซี่ยกล่าวได้ไม่ผิด ยุทธภพนี้มีคนหนุ่มสาวพอมีฝีมืออยู่ไม่น้อยจริงๆ แต่ละคนสายตาสูงเสียดฟ้า หลงคิดว่าตนเองไร้เทียมทาน ทว่ากลับลืมเลือนมารยาทสัมมาคารวะต่อผู้อาวุโสไปจนสิ้น"
เจียงเหลียนอวี้ เจ้าสำนักแห่งวังอวิ๋นอวี้กล่าวรับคำ แม้บนใบหน้าจะแย้มยิ้ม แต่ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยกลับไม่ไว้หน้าใครแม้แต่น้อย