เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 81 ข้าไม่เคยถือสากับปีศาจที่กำลังจะตาย (บทใหญ่ควบสองตอน)
เมื่อได้ยินเสียงที่ดังแว่วมาจากด้านข้าง ร่างของจอมทัพหวงก็พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไอเย็นยะเยือกแล่นพล่านขึ้นในใจ ประหนึ่งถูกภูตผีปีศาจร้ายตามรังควาน
หนังศีรษะของมันชาหนึบราวกับถูกสายฟ้าฟาด กระแสความเหน็บชาแล่นปราดไปทั่วร่าง มันจึงตวาดก้องออกไปตามสัญชาตญาณ
"ใครกัน!"
จอมทัพหวงเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับมองเห็นเพียงเงาร่างสูงโปร่งสายหนึ่งปรากฏขึ้นในระยะไม่ไกล
ร่างนั้นยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงจันทร์ ราวกับกลมกลืนไปกับความมืดมิด ให้ความรู้สึกสูงส่งหลุดพ้นจากโลกียวิสัย
สองมือของเขาไพล่อยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย กลิ่นอายสง่างามแปลกตา ดุจดั่งการดำรงอยู่หนึ่งเดียวอันหาใดเปรียบในโลกหล้า
ในยามนี้ บนใบหน้าของเขากำลังประดับด้วยรอยยิ้มแฝงความหยอกเย้า และก้าวเดินมาทางนี้อย่างเอ้อระเหยไม่รีบร้อน
เมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นี้ จอมทัพหวงถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง ลำคอแห้งผากราวกับเคี้ยวเม็ดทราย คล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งบีบรัดไว้แน่น
ความหวาดกลัวในใจเร่งให้หัวใจเต้นระรัว เสียงจังหวะเต้นอันคลุ้มคลั่งนั้นดั่งกลองศึกที่กระหน่ำรัวในอก แทบจะกระดอนทะลักออกมาทางคอหอย