เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 เส้นทางแห่งจิตกระบี่!
หลังจากจัดการเรื่องราววุ่นวายเล็กน้อยในเมืองไป๋หลิ่วเสร็จสิ้น หลี่เซี่ยนกับเหยียนเสี่ยวชิงก็ออกเดินทางต่อ
ยามที่ทั้งสองก้าวออกจากประตูเมืองไป๋หลิ่ว ท้องฟ้าก็ใกล้จะพลบค่ำแล้ว
แสงอัสดงแดงฉานดั่งโลหิต ชโลมผืนพิภพนี้ด้วยประกายแสงสีทองชั้นหนึ่ง
ทิวเขาเบื้องไกลทอดยาวสลับซับซ้อนในความพร่ามัว ราวกับมังกรยักษ์เลื้อยขด ยอดเขาที่ต้องแสงตะวันยอแสงยิ่งดูตระหง่านชันและโอ่อ่ายิ่งขึ้น
เส้นทางทอดยาวคดเคี้ยวไปตามเชิงเขา สุดสายตาไร้ที่สิ้นสุด
หลี่เซี่ยนและเหยียนเสี่ยวชิงเดินอยู่บนทุ่งรกร้าง เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและกลิ่นเน่าเปื่อยไม่ทราบที่มา ลอยวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก
"เสี่ยวชิง..."
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่เซี่ยนก็เอ่ยปากเปิดบทสนทนาขึ้นมา