เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75 เติบโต!
“สุนัขสารเลวตาบอดตัวไหนกัน ถึงได้กล้ามาก่อเรื่องวุ่นวายอยู่หน้าจวนของท่านแม่ทัพผู้นี้!”
เสียงคำรามกึกก้องของลวี่หย่งเซียนดังก้องไปทั่วฟากฟ้าเหนือที่ว่าการอำเภอ สั่นสะเทือนจนอิฐหินของที่ว่าการอำเภอคล้ายจะสั่นไหว
เขาผุดลุกขึ้น สวมใส่ชุดเกราะสีทองคล้ำของตน แล้วก้าวเดินออกจากประตูใหญ่ ชุดเกราะบนร่างส่องประกายเจิดจ้าบาดตายามต้องแสงตะวัน
มือข้างหนึ่งของเขาเท้าสะเอว อีกมือชี้ออกไปนอกประตูใหญ่ ตะโกนลั่นขึ้นมาด้วยท่าทางกำเริบเสิบสานและโอหังอย่างยิ่ง
“พวกเจ้าทั้งหลาย ตามท่านแม่ทัพผู้นี้ออกไปดู!”
“ขอรับ!”
ด้านนอกมีทหารคนสนิทหลายสิบนายขานรับในทันใด ต่างก้มหน้าก้าวตามหลังเขาอย่างพร้อมเพรียง
ทหารคนสนิทเหล่านี้ล้วนเป็นลูกน้องเดิมของลวี่หย่งเซียน เสื้อผ้าอาภรณ์ที่พวกเขาสวมใส่เรียบร้อยกว่าพวกด้านนอก ทั้งยังมีสง่าราศีและดูมีชีวิตชีวากว่ามาก