เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 กระบี่ของเหยียนเสี่ยวชิง (2)
ทหารเลวหลายนายต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มีเพียงหัวหน้าตาเดียวผู้นั้นที่ยังพอตั้งสติได้ แม้ตอนแรกมันจะตกใจอยู่บ้าง แต่ก็เรียกสติกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว
“มารดามันเถอะ นึกว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือจริงหรือไร พี่น้องทั้งหลาย รุมเข้าไปพร้อมกัน จัดการนางเสีย!”
เมื่อมีผู้นำออกหน้าย่อมไม่เหมือนเดิม บรรดาทหารเลวพลันได้สติคืนมาจากความตื่นตระหนก แววตาที่มองไปยังเหยียนเสี่ยวชิงเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมอำมหิต
พวกมันหัวเราะแสยะเสียงประหลาด โถมเข้าใส่เหยียนเสี่ยวชิงจากรอบทิศทาง บางคนถืออาวุธมีคม ส่วนคนที่ไม่มีอาวุธในมือก็ก้มลงคว้าก้อนหินบนพื้น พุ่งเข้าเข่นฆ่าเหยียนเสี่ยวชิงด้วยจิตสังหารอันดุดัน
เหยียนเสี่ยวชิงไร้ซึ่งความตระหนกบนดวงหน้า ร่างของนางวูบไหว หลบหลีกการจู่โจมจากคมดาบกระบี่หลายเล่มได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตวัดกระบี่ฟันออกไปหนึ่งครา
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนขึ้น