กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ลู่หงอิงมาถึงช้าไปหน่อย พอมาก็เห็นหลานชายนั่งกะเทาะเมล็ดแตงอยู่ข้างฉีเจินอวี้ทันที
ทั้งท่วงท่าและการเคลื่อนไหวนั้นดูสุภาพเรียบร้อยจนแทบไม่เหมือนเขาเลย
เธอเดินเข้าไปอย่างลังเล “ไห่หนาน?”
ลู่ไห่หนานได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเธอก็ฉีกยิ้ม “อา ทำไมมาช้าจัง”
พูดพลางเขาก็ใช้มือกวาดเมล็ดแตงที่กะเทาะเปลือกแล้วไปไว้ตรงหน้าฉีจูจู “น้องจูจู ฉันใช้มือกะเทาะ ไม่ได้ใช้ปากกัด”
ฉีจูจูเบะปาก ในใจยังรู้สึกรังเกียจอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทางประจบเอาใจของเขา สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงเกร็งใบหน้ากลมแล้วพยักหน้าเบา ๆ
ลู่ไห่หนานพอใจอย่างยิ่ง
ฉีเจินอวี้ไม่ได้ห้าม เพราะคนที่ถูกกินไม่ใช่เธอ “หงอิง ฉันเว้นที่ไว้ให้แล้ว รีบมานั่งเร็ว”