กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ไม่ยุติธรรมเหรอ ฉันเนี่ยนะ” ลู่หงอิงมองอย่างว่างเปล่า “แต่ทุกคนก็ใช้ชีวิตกันมาแบบนี้ไม่ใช่หรือ”
ลูกสาวบ้านไหนไม่ทำงานบ้าน ลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องคอยรับใช้คน แล้วอะไรเรียกว่าความยุติธรรม
ไม่เคยมีใครสอนเธอ เธอจึงไม่เข้าใจ
“ไม่ การที่สิ่งหนึ่งมีอยู่ไม่ได้หมายความว่ามันถูกต้องทั้งหมด ลู่ต้าชวนกับฉินต้าเยวี่ยเป็นผู้ใหญ่ พวกเขาต้องรับผิดชอบต่อทางเลือกของตัวเอง ที่แต่ก่อนโยนเรื่องพวกนี้มาให้เธอ คือพวกเขากำลังปัดความรับผิดชอบที่เป็นของตัวเอง เธอต้องเข้าใจว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกที่เธอให้กำเนิด เธอไม่ได้ติดค้างใคร”
ฉีเจินอวี้มองดวงตาที่เหม่อลอยของเธอ จริงจังจนดื้อรั้น “ถ้าจะพูดถึงการติดค้างจริง ๆ ลู่หงอิง เธอติดค้างอยู่คนเดียวเท่านั้น คือตัวเธอเอง”