กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ลู่ต้าชวนอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ไม่ใช่ความอับอายที่ถูกฉีกหน้ากากความจริงออก แต่เป็นความหม่นหมองสิ้นหวัง
คำพูดนั้นของฉีเจินอวี้เหมือนก้อนหิน กระแทกจนหัวเขาหมุนตื้อ แตกเป็นชิ้น ๆ ตรงจุดที่เขาไม่อยากมอง
ฉินต้าเยวี่ยตีคนด่าคน เขาอาจมองว่าเธอเป็นผู้หญิงปากร้าย เป็นคนนอก ตัวเองยืนดูอยู่บนฝั่งอย่างสบายใจ
แต่ลู่หงอิงเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขา ตอนที่พ่อแม่จากไปเธอยังเด็กแค่ไม่กี่ขวบ เขาสัญญาว่าจะเลี้ยงเธอให้ดี พ่อแม่ถึงได้หลับตาอย่างสบายใจ
ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาเริ่มมองเธอเป็นตัวถ่วง