กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ต้องขอบคุณช่างฉี ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
สีหน้าของหวังเหอดูอิดโรย ราวกับยังคงหลงเหลือความโศกเศร้าจากการที่อาจารย์ต้องมาจบชีวิตอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่
“อย่างนั้นก็ดี ช่างหลิวจากไปอย่างน่าเวทนา รีบฝังให้เป็นสุขโดยเร็ว เขาจะได้หลับอย่างสงบ”
ฉีเจินอวี้พยักหน้า มือยังคงขยับไม่หยุด พลางผูกผ้ากันเปื้อนให้ตัวเอง
เหมือนเธอเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดต่ออย่างสบาย ๆ ว่า “พูดถึงเรื่องนี้ ช่างหวังคงยังไม่รู้ เมื่อวานฉันก็ไม่ได้มาทำงาน เพราะแม่ของหวังเถียนพาคนมาหาถึงที่ ยืนกรานว่าฉันเป็นคนทำร้ายลูกชายของเธอ แล้วยังเรียกร้องให้ฉันชดใช้เงิน”
สีหน้าของหวังเหอฉายแววตกตะลึงเล็กน้อย “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง ช่างฉีไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?”