ตอนที่ 137 ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

เวลาผ่านไปหลังเกิดเรื่องวุ่นวายนี้ก็เกือบสามทุ่มแล้ว ฉีเจินอวี้ห่วงจูจูที่สถานรับเลี้ยงเด็ก ประกอบกับกว่าช่างหลิวจะมาก็ต้องใช้เวลา

เธอรีบขี่จักรยานไปรับลูกแล้วพากลับบ้าน กำชับย่าหนิวสองสามคำให้สบายใจแล้ว ฉีเจินอวี้ก็หันหลังมุ่งหน้ากลับไปที่ร้านอาหาร

รออยู่สิบนาที ช่างหลิวถึงเพิ่งรีบร้อนมาถึง

ชายวัยเกือบห้าสิบกว่าปี ถูกเรียกตัวมาทั้งดึก ถุงใต้ตาห้อยลงมาเกือบถึงคางแล้ว

สีหน้าของเขาไม่ค่อยดีนัก น้ำเสียงแฝงการเอาใจ “เจินอวี้เอ๋ย หวังเถียนมันไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย พวกเราก็นับว่าเป็นเพื่อนร่วมงานเก่ากัน ตอนที่ตาของเธอยังอยู่ ผมก็เคยทำงานร่วมกับเขา ผมรู้สึกผิดต่อเขาจริง ๆ…”

ฉีเจินอวี้เข้าใจแล้ว นี่จะเล่นไพ่ไมตรีเพื่อสร้างความสัมพันธ์สินะ