กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ช่างหลิวพุ่งออกจากร้านอาหารของรัฐ จนเกือบลืมขี่จักรยานออกมาด้วยซ้ำ
ลมหนาวยามดึกพัดปะทะกับความเดือดดาลในร่างกายของเขา ช่างหลิวจึงรู้สึกมึนหัวขึ้นมาเล็กน้อย…
“อาจารย์ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
หวังเหอที่ตามออกมาติด ๆ เห็นอาการของเขาไม่สู้ดี จึงรีบประคองให้ไปนั่งยอง ๆ ริมถนน
ช่างหลิวหอบหายใจอยู่นานกว่าจะโบกมือ “เมื่อกี้หายใจไม่ทัน เลยหน้ามืดไปหน่อย”
“ยัยฉีเจินอวี้นี่ พอได้ทีแล้วไม่ยอมรามือเลย ฉันกับตาของเธอก็เรียกกันว่าพี่น้อง ถึงอย่างนั้นยังไม่ไว้หน้ากันสักนิด!”
หวังเหอยุแยงอย่างแนบเนียน “อาจารย์ ผมว่าฉีเจินอวี้กำลังระบายความแค้นแทนโจวเซิ่ง คุณว่าเธอคิดจะฉวยโอกาสไล่พวกเราไปหรือเปล่า เริ่มจากหวังเถียน ต่อไปอาจเป็นผมก็ได้ อาจารย์ เราจะไม่ระวังไม่ได้”