ตอนที่ 136 ผงปูนขาว

สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องอยู่บนใบหน้าของหวังเถียน

เขาร้อนรนขึ้นมา “พวกคุณหมายความว่ายังไง แค่ฉันออกไปสูบบุหรี่ก็ไม่ได้หรือไง?!”

“ใครพิสูจน์ได้ล่ะ?”

ฉีเจินอวี้ขึ้นเสียงแล้วกวาดสายตาไปรอบ ๆ คนในครัว ทุกคนต่างพากันส่ายหน้า

“ไม่รู้ ไม่ได้ออกไปกับฉัน”

“ฉันไม่เห็น”

หวังเถียนดึงหวังเหออย่างร้อนรน การเคลื่อนไหวไม่ได้เบาเลย คนส่วนใหญ่ล้วนเห็นกันหมด

ฉีเจินอวี้พูดอย่างไม่รีบร้อน “ฉันจำได้ว่าคืนนี้ช่างหวังค่อนข้างยุ่งจนไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก”

ระดับของหวังเหอไม่เหมือนหวังเถียน เขาเป็นกำลังหลักในการผัดอาหาร หากออกจากครัวไปหนึ่งนาที งานก็ต้องหยุดชะงักหนึ่งนาที

ดังนั้นคำให้การของเขาที่มีให้หวังเถียนจึงไม่น่าเชื่อถือแม้แต่น้อย