ตอนที่ 103 ฉันอยากอยู่เงียบๆ สักพัก

จ้าวเจี้ยนกั๋วเสียงแหบแห้งอย่างหนัก สายตาจ้องเขม็งไปที่แม่จ้าว เลือดที่ซึมออกมาจากผ้าพันแผลบนศีรษะ เปื้อนเป็นสีแดงอีกครั้ง

คำพูดนี้กระแทกลงมา ใบหน้าของแม่จ้าวซีดเผือดในชั่วพริบตา ริมฝีปากสั่นเทา ผ่านไปนานก็ยังเปล่งคำออกมาไม่ได้สักคำ

ฉีเจินอวี้กำมือจ้าวเจี้ยนกั๋วไว้แน่น กลัวว่าเขาจะตื่นเต้นจนดึงแผลบนศีรษะเปิดอีก

ผู้อำนวยการโรงงานถอนหายใจอยู่ข้าง ๆ เอ่ยปากว่า “เจี้ยนกั๋ว ที่ผมบอกความจริงกับนายก็เพราะไม่อยากให้นายคิดวนอยู่ในมุมแคบ ส่วนเรื่องอื่น ๆ นายก็คิดให้มากหน่อยเถอะ”

คำพูดนี้ไม่รู้ว่าช่วยใครกันแน่ พอผู้อำนวยการโรงงานพูดจบก็เอามือไพล่หลังเดินออกจากห้องประชุม หัวหน้าแผนกฟางเดินตามออกไปติด ๆ หัวหน้าไต้ห่วงลูกสาวของตัวเองอยากจะกลับ แต่คำขอบคุณยังไม่ได้เอ่ย