กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
แม่หรงชิงยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด “โอ๊ย ตอนนี้แค่จะซื้อเนื้อสักชิ้นก็ยากจะตาย ฉันกับแม่เธอต่อคิวกันตั้งหลายวัน ยังไม่ได้แม้แต่หนังหมูเลย เจี้ยนกั๋ว ช่วยถามเจินอวี้ให้ฉันหน่อยสิว่า เธอพอมีเส้นสายที่ร้านอาหารของรัฐหรือเปล่า?”
จ้าวเจี้ยนกั๋วไม่ได้ฟังเข้าหูแม้แต่คำเดียว
แม่จ้าวยืนอยู่ไม่ไกล ทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่มาก แต่ไม่มีใครขยับเข้าไปหาอีกฝ่ายแม้แต่ก้าวเดียว ความห่างเหินของพวกเขาราวกับเป็นคนเดินถนนสองคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
นับตั้งแต่รู้ความสัมพันธ์ชั้นนั้น เขาก็เรียกคำว่าแม่ไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แต่พอได้พบกันจริง ๆ หัวใจก็อึดอัดจนร้อนรน
“เจี้ยนกั๋ว เจี้ยนกั๋ว เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม?”
“...หืม? ฉันกินมาแล้ว ป้าไปทำธุระเถอะ”