ตอนที่ 50 เธอยังเป็นเด็ก

คำว่า “ไปตายซะ” แขวนอยู่ตรงปลายลิ้น อีกเพียงชั่วพริบตามันก็จะหลุดออกมาอย่างสมบูรณ์

เสียงสูดหายใจเฮือก เสียงวิพากษ์วิจารณ์ และเสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ รอบข้าง ราวกับถูกตัดขาดออกไปไกลนับพันลี้ในชั่วพริบตา ทุกอย่างพร่าเลือนห่างไกลออกไป

มือของจ้าวหลานจือค้างอยู่กลางอากาศ ความบ้าคลั่งและความเคียดแค้นในดวงตายังไม่ทันจางหาย ก็ถูกความเย็นยะเยือกเสียดกระดูกสายหนึ่งแทรกซึมจนทั่วเสียก่อน

ที่แท้เธอ…คิดแบบนี้อย่างนั้นหรือ?

ซ่งเฟยเฟยถูกตบจนภายในปากเต็มไปด้วยเลือด เธอแหงนใบหน้าเล็กที่บวมปูด น้ำตาไหลเปรอะเต็มหน้า ก่อนมองอีกฝ่ายด้วยแววตาทั้งไร้เดียงสาและหวาดกลัว “แม่…เจ็บ…เฟยเฟยผิดไปแล้ว…”

เสียงเรียก “แม่” ที่นุ่มนิ่มและสั่นเครือนั้น ราวกับเข็มเล่มเล็กที่แทงทะลุหัวใจของจ้าวหลานจืออย่างแรง