ตอนที่ 41 แบ่งเงิน

“เมียจ๋า บิดมือข้างเดียวมันพอไหม ผมยังมีอีกข้างนะ”

จ้าวเจี้ยนกั๋วรู้งานอย่างยิ่ง ยื่นมืออีกข้างให้ทันที ท่าทีอ่อนน้อมจนต่ำติดดิน “ผมผิดเอง ผมพูดไม่ผ่านสมอง ต่อไปนี้เสื้อผ้าในบ้านผมซัก ข้าวผมทำ พื้นผมกวาด ลูกผมก็ช่วยกล่อม คุณอยากทำอะไรก็ทำ ได้ไหม”

ฉีเจินอวี้มองภาพเขายอมอ่อนข้อแบบนี้แล้วยิ้มบาง ๆ มือก็ไม่ปรานีเลยสักนิด บิดมือข้างที่เขายื่นมาให้อีกครั้งอย่างแรง

ปากเสียเองทั้งนั้น สมน้ำหน้าแล้ว!

คนบ้านโจวพากันจากไปอย่างเอิกเกริก คนที่ไม่อยากแยกย้ายที่สุดกลับเป็นเพื่อนบ้านสายเผือกที่หมอบอยู่หน้าประตูมาค่อนคืน

หลายคนมองหน้ากันไปมา สายตาล้วนบอกว่ายังดูไม่ทันอิ่ม

ลูกชายคนโตบ้านหรงเคี้ยวเมล็ดแตงอยู่ จุ๊ จุ๊ สองที “พวกคุณไม่เห็นหรือ ตอนโจวชุ่ยออกมา ปากแทบฉีกถึงใบหู เจ้าจ้าวคราวนี้ต้องชดใช้ไปไม่น้อยแน่”