กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เสียงร้องไห้แหลมสูงของซ่งเฟยเฟยปลุกซ่งเซวียนให้ตื่น ทารกก็ร้องไห้จ้าขึ้นมาเช่นกัน
แม่จ้าวรีบเข้าไปปลอบ พ่อจ้าวหน้าดำคร่ำเคร่ง “วัน ๆ ไม่มีวันเงียบสงบเลย เด็กกินเนื้อสองคำก็ขวางหูขวางตาเธอแล้วหรือไง!”
เดิมทีเงินเดือนที่หายวับไปก็ทำให้ไม่พอใจอยู่แล้ว โจวชุ่ยยังจะมาเล่นบทนี้อีก
“นั่นมันสองคำที่ไหน! พ่ออย่าลืมนะว่าเนื้อนี้ใช้โควตาปันส่วนของบ้านเรา ยุคนี้จะกินของคาวสักหน่อยมันยากแค่ไหน ออกไปถามดูสิ ใครบ้านไหนไม่ใช่เทศกาลไม่ใช่งานบุญแล้วต้องกินหมูตุ๋นซีอิ๊ว!” พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ โจวชุ่ยก็ยิ่งโมโห ใช้เงินและคูปองของเธอ แล้วเธอจะพูดสักหน่อยไม่ได้หรือไง
ให้คนบ้านจ้าวกินยังพอมีข้ออ้าง แต่คนนอกตระกูลมีสิทธิ์อะไร?!