Chapter 0338

ตอนที่ 338 เจ้าไม่กลัว... ว่าจะลืมเจ้าไปหรอกหรือ...

“เจ้าไม่กลัว... ว่าจะลืมเจ้าไปหรอกหรือ...” น้ำเสียงของนางแผ่วเบายิ่งนัก น้ำตาแห้งเหือดไปนานแล้ว

จวินจี้เดินเข้าไป นั่งลงข้างกายนาง แล้วกุมมือนางไว้อย่างแผ่วเบา

มือนางเย็นเฉียบ ราวกับน้ำแข็งหมื่นปีแห่งทุ่งน้ำแข็งแดนเหนือสุด

“เขาเพียงกลัวเจ้าจะพะวงถึง” น้ำเสียงของจวินจี้อ่อนโยนยิ่ง “กลัวว่าเจ้าจะมัวแต่ตามหาเขา จนทำให้เส้นทางของตนเองต้องล่าช้าไป”

จิงหานยืนอยู่เบื้องหลังพวกนาง อาภรณ์สีแดงสดไหวระริกเบา ๆ ท่ามกลางสายลมราตรี

เขาไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงยกมือขึ้นร่ายเขตอาคมเก็บเสียงสายหนึ่ง

วาจาบางคำ ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกได้ยิน

ตี้ชิงก้มหน้ามองมือของตนเอง ปลายนิ้วยังหลงเหลือความเจ็บแปลบหลังจากพลังวิญญาณคุคลั่ง