กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 215 พวกเราไม่แยกจากกัน
โม่หนี่เหยาหยิบกระบี่กลืนจันทราขึ้นมา น้ำตาในเนตรสีมรกตเหือดแห้งไปแล้ว หลงเหลือเพียงความอำมหิตดุจอาบยาพิษ “ยังมีเพลิงไหม้ครั้งนั้นในอดีต พวกผู้สมรู้ร่วมคิดเหล่านั้น ข้าจะตามลากคอพวกมันออกมาทีละคน ให้พวกมันไปลงหลุมชดใช้ให้เสี่ยวหยา”
สายลมนอกหน้าต่างพลันกรรโชกแรง พัดบานหน้าต่างส่งเสียงดัง “เอี๊ยดอ๊าด” ราวกับกำลังขานรับคำสัตย์สาบานของพวกเขา
โม่เสี่ยวหยาบนเตียงยังคงนอนนิ่งอย่างสงบ ประหนึ่งไม่ได้ยินความเคียดแค้นที่อบอวลทั่วห้อง และมองไม่เห็นว่าบรรดาพี่ชายของนาง ในที่สุดก็ได้กลายร่างเป็นหมาป่าเดียวดายไปเสียแล้ว
……
ลาดเขารับอรุณ ณ หลังเขาของสำนักหลิงจี้ คือสถานที่ที่อบอุ่นเร็วที่สุดในทั่วทั้งสำนัก