กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 214 ไร้ประโยชน์
ฮว่าเยวียนกอดขลุ่ยบุปผาท้อไว้แน่นยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ปลายนิ้วกำตัวขลุ่ยจนขึ้นรอย เสียงของนางสั่นเครือ “พี่หนี่เฟิงกับพี่หนี่เหยาเหตุใดจึงยังไม่กลับมา? เสี่ยวหยาเฝ้ารอพวกเขาอยู่...”
หยวนเยวี่ยยืนอยู่ข้างนาง ขอบตาแดงก่ำราวกับถูกย้อมด้วยเลือด ทว่านางกลับกัดริมฝีปากแน่นจนไม่ยอมร้องไห้ออกมา
นางรู้ดีว่ายามนี้ไม่อาจร้องไห้ หากร้องไห้ออกมามีแต่จะทำให้จิตใจของผู้คนปั่นป่วน
ลู่ฝานเซียวทรุดนั่งลงที่ขอบเตียง ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองใบหน้าของโม่เสี่ยวหยา มุกร่วมอารมณ์ในฝ่ามือร้อนผ่าวจนน่าตกใจ นางสัมผัสได้ว่าดวงจิตวิญญาณของเด็กน้อยกำลังแตกสลายไปทีละน้อย ราวกับเม็ดทรายที่ถูกสายลมพัดพาไป
อวี้จื่อเต้าหยัดยืนอยู่ที่หน้าประตู ในมือบีบยันต์สื่อสารไว้แน่น ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก