เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 145 ใจยังดั่งแก้วหลิวหลี มิแปดเปื้อนธุลี
โม่เสี่ยวหยาพลันสะอึกสะอื้น สายตาที่มองไปยังเฉินซีจุนเจ่อลดความหวาดกลัวลงไปบ้าง ทว่ากลับเพิ่มความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาหลายส่วน
“ส่วนเรื่องเผ่าหมาป่าขาวนั้น……” สายตาของเฉินซีจุนเจ่อเบนไปยังตี้ชิง ก้นบึ้งดวงตาพลันวาบประกายเย็นเยียบ “พวกมันบังอาจทำร้ายศิษย์ของข้า ทั้งยังคิดเอื้อมมือแตะต้องคนของสำนักหลิงจี้ บัญชีแค้นนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องสะสาง”
ตี้ชิงสบสายตากับเขา มุมปากยกยิ้มบางเบายิ่งนัก แฝงความบ้าคลั่งอันคุ้นเคยอยู่หลายส่วน “ย่อมเป็นเช่นนั้น ศิษย์เองก็มิได้คิดจะปล่อยผ่านไปเช่นนี้”
สุรเสียงของนางมิได้ดัง ทว่ากลับทำให้ผู้คนในที่นั้นสัมผัสได้ถึงความเด็ดเดี่ยวมิแปรผัน
ความอัปยศในวันนี้ บาดแผลในวันนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องให้เผ่าหมาป่าขาวชดใช้อย่างสาสมร้อยเท่าทวีคูณ