Chapter 0013

ตอนที่ 13 พบพานคราแรกหน้าขุนเขา ซุ่ยซุ่ยผูกจิตรู้ใจ

แสงอรุณแห่งขุนเขาฉี่หมิงอบอวลด้วยกลิ่นหอมละมุนของพฤกษา แตกต่างจากความเย็นเยียบเสียดกระดูกของขุนเขาลืมธารอย่างสิ้นเชิง

ตี้ชิงกำป้ายหยกที่สลักอักษร ‘เหลือง’ ไว้แน่น ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูเรือนของชั้นเรียนเยาวชน ครั้นเงยหน้าขึ้นก็แลเห็นป้ายไม้สีดำแขวนอยู่เหนือกรอบประตูสีชาด บนนั้นตวัดเขียนอักษรสองคำว่า ‘ชั้นเหลือง’ ลายเส้นพู่กันอ่อนช้อยกลมมน นับว่าแฝงไออุ่นมากกว่าศิลาสลักบนขุนเขาลืมธารอยู่หลายส่วน

ภายในบานประตูแว่วเสียงเจื้อยแจ้วแผ่วเบา ดั่งกระดิ่งลมใต้ชายคาที่ส่งเสียงกังวาน

ยามที่นางผลักประตูเดินเข้าไป ในลานเรือนที่ปูด้วยอิฐเขียวก็มีเหล่าศิษย์อยู่ไม่น้อยแล้ว ต่างจับกลุ่มสองสามคนใต้ต้นแปะก๊วย บ้างก็ถือม้วนไม้ไผ่พลางสนทนากันเสียงเบา บ้างก็ถือกระบี่ไม้ร่ายรำกระบวนท่า ชายเสื้อโบกสะบัดพลิ้วไหว สายคาดเอวหลากสีสันละลานตา