Chapter 0014

ตอนที่ 14 ค่ายกลลวงตา

เสียงระฆังยามรุ่งยังไม่ทันจางหาย ร่างที่อยู่ใต้ระเบียงก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้องเรียนประหนึ่งสายธารที่ไหลคืนสู่มหาสมุทร

ห้องเรียนนี้เดิมมีสภาพธรรมดา พื้นหินสีเขียวขัดจนเงาวับ สองข้างตั้งโต๊ะยาวแกะสลัก บนโต๊ะวางแท่นฝนหมึกและกระดาษยันต์เปล่า ทว่าที่ด้านหน้าสุดกลับแขวนกระจกวารีบานยักษ์เอาไว้ ผิวหน้ากระจกเรียบเนียนดุจแก้วหลิวหลี สะท้อนภาพใบแปะก๊วยที่ร่วงหล่นลงมานอกหน้าต่างอย่างแผ่วเบา

ตี้ชิงถูกฮว่าเยวียนดึงตัวไปนั่งลงที่ตำแหน่งริมหน้าต่าง

เพิ่งจะนั่งได้มั่นคง ก็เห็นร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากนอกประตู

สูงประมาณห้าฉื่อ สวมชุดนักพรตผ้าสีเทาที่ซักจนซีดจาง ผมถูกม้วนไว้อย่างลวก ๆ ด้วยปิ่นปักผมไม้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ทว่าดวงตากลับสุกสกาวราวกับซ่อนดวงดาวเอาไว้ ในมือยังถือถุงผ้าใบหนักอึ้ง ขณะเดินส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง ผู้นั้นก็คือผู้อาวุโสค่ายกลนั่นเอง

“โย่ เจ้าเด็กน้อยทั้งหลายมากันครบแล้วหรือ?”