กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“ต้องโทษที่ลูกสาวของข้าไม่รู้ธรรมเนียม หมอประจำหมู่บ้านผู้นั้นเคยเรียกจี้หยกจากสหายของลูกสาวข้าหนึ่งชิ้น ต่อมาจึงเกิดเรื่องไม่ลงรอยกันเล็กน้อย พวกเราเลยไม่กล้าไปหาเขาให้รักษาอีก ได้ยินว่าท่านมีฝีมือรักษาคนจนฟื้นคืนชีพ จึงให้ลูกชายไปเชิญท่านมา” ฉู่ซื่อถือผ้าเช็ดหน้าปักลายเดินออกมา
“ท่านหมอ หลานชายคนโตของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ยามนี้ฉู่ซื่อมีรอยยิ้มแต้มใบหน้า ท่าทางเมตตาอ่อนโยน แตกต่างจากหลายวันก่อนที่เอาแต่ตามใจซินจื้ออันราวกับเป็นคนละคน