กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“อืม!” นั่นคือคำตอบของชายผู้นั้น ฟังดูโง่งมอยู่บ้าง หากไม่มีอาวุธกริชในมือ ซินเสี่ยวเสี่ยวคงรู้สึกว่าเขาน่ารักไม่น้อย
“เช่นนั้น ตอนนี้เจ้าวางกริชลงก่อน ข้าจะให้พี่ใหญ่ไปตามหมอประจำหมู่บ้านมาให้เจ้า ดีหรือไม่?” ซินเสี่ยวเสี่ยวค่อย ๆ โน้มน้าว
“อืม!” ชายผู้นั้นยังคงตอบเพียงคำเดิม ราวกับว่าหากพูดเพิ่มอีกสักคำ เขาจะตายลงในทันที
ซินเสี่ยวเสี่ยวผ่อนปราณขุ่นออกมาอย่างหนักหน่วง “ขาของเจ้าได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่ รองเท้าก็ถูกย้อมจนแดงไปหมดแล้ว ตอนนี้เจ้าถอดรองเท้าให้ข้าดูได้หรือไม่?”
“ถอดรองเท้า?” ชายผู้นั้นเอ่ย