เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 418 แขนขาวผ่อง
“ตกลง”
ลีออนพยักหน้ารับคำเพื่อแสดงว่าเข้าใจแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นลงจากรถม้า
ตามคำขอของนางข้าหลวง เขาสวมเสื้อคลุมทับอีกชั้นหนึ่งแล้วดึงหมวกคลุมศีรษะลงมาปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าไปในร้านอาหารริมถนนที่ชื่อว่า “สมุนไพรทองคำ” และพบห้องส่วนตัวที่องค์หญิงทรงจองไว้ล่วงหน้า
‘ให้ตายสิ... แค่กินข้าวสักมื้อยังต้องทำตัวลึกลับขนาดนี้ ทำอย่างกับกำลังนัดพบสายลับใต้ดิน...’
หลังจากบ่นในใจถึงวิธีนัดกินข้าวอันแปลกประหลาดขององค์หญิงไปสองสามประโยค ลีออนผู้หิวจนไส้กิ่วก็ถอดเสื้อคลุมออก แล้วนั่งลงในห้องส่วนตัวที่เห็นได้ชัดว่าผ่านการจัดเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน อดทนรอคอยเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารของตน
ทว่า สิบนาที สิบห้านาที ยี่สิบนาที...
เวลาผ่านไปกว่าสี่สิบนาทีเต็มๆ แล้ว แต่องค์หญิงผู้ทรงรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเสด็จมาถึงภายในสิบห้านาที กลับยังไม่ปรากฏแม้แต่เงา