กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 นัดรับประทานอาหาร
“ปู๊น...”
พร้อมกับเสียงหวูดเรือที่ดังกังวานยาวนาน เครื่องกว้านขนาดยักษ์สองชุดที่พ่นไอน้ำสีขาวออกมาต่างออกแรงพร้อมกัน เปิดประตูน้ำยามค่ำคืนของคลองหลวงแห่งนครหลวง เรือบรรทุกสินค้าหลายสิบลำจากแม่น้ำด้านนอกแล่นเข้าสู่ท่าเรือของนครหลวงพร้อมกับแสงอรุณที่ขอบฟ้า
และเมื่อดวงอาทิตย์ทะลวงผ่านม่านเมฆยามรุ่งสาง ทะยานพ้นขอบพื้นดิน ใช้แสงสว่างอันมิอาจต้านทานขับไล่ความมืดมิดที่ยังหลงเหลืออยู่บนท้องฟ้ายามราตรีจนหมดสิ้น นครหลวงที่หลับใหลอย่างสงบตลอดคืนภายใต้ซากศพของฝันร้ายนับล้านตน ก็เริ่มตื่นขึ้นทีละน้อยในที่สุด
“อืม...”