เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 348 ของขวัญและของตอบแทน
ผ้าเช็ดหน้ามีกลิ่นเหม็นนิดหน่อยงั้นเหรอ?
เมื่อได้ยินน้องชายที่ถูกผ้าเช็ดหน้าคลุมใบหน้าพูดเตือนด้วยเสียงอู้อี้ ลีออนก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองดูเหมือนจะเพิ่งใช้เช็ด 'สมบัติ' ที่เมลานีค้นพบไปหมาดๆ
เขาจึงรีบเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับไป ก่อนจะใช้แขนเสื้อถูใบหน้าของวิลเลียมอย่างแรง พร้อมหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนว่า
“สงสัยเพราะไม่ได้ชุบน้ำน่ะ เดี๋ยวพี่ไปซักก่อน... รุ่นพี่เอมม่า ที่ไหนมีน้ำบ้าง?”
“ให้ฉันทำเองเถอะ”
เอมม่าที่เช็ดหน้าให้ลูกสาวเสร็จแล้วมองลีออนด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย แต่ไม่ได้เปิดโปงความลับของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น เธอเพียงกวักมือเรียกวิลเลียมเข้ามา ก่อนจะใช้ส่วนของผ้าที่ยังไม่เปื้อนดินเช็ดหน้าให้เขาใหม่อีกครั้ง
ด้วยความสามารถในการควบคุมร่างกายอันยอดเยี่ยมของพนักงานเก็บกวาด แม้การเคลื่อนไหวของเอมม่าจะอ่อนโยนและนุ่มนวล ดูราวกับไม่ได้ออกแรงเลยแม้แต่น้อย แต่คราบดินบนใบหน้าของวิลเลียมกลับค่อยๆ หายไปอย่างเห็นได้ชัด