เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349 แผนการสำเร็จ!
“ขอบคุณนะ ลีออน”
เมื่อมองดูลูกสาวที่วิ่งเล่นตามหลังวิลเลียมกับเมลานีอย่างสนุกสนานมาตลอดทั้งวัน จนตอนนี้เพิ่งกินเค้กไปได้เพียงสองคำ หนังตาก็เริ่มหย่อนลง ศีรษะเล็กๆ ผงกขึ้นลงไม่หยุด เอมม่าจึงอุ้มหนูน้อยเอลลี่เข้ามาในอ้อมแขนด้วยความรักใคร่ ก่อนใช้แก้มถูไถยอดศีรษะของลูกสาวเบาๆ
“เอลลี่ชอบดอกไม้ไฟที่เธอมอบให้มากเลย นี่ไม่เพียงเป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุดของลูก แต่ยังเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในรอบหลายปีด้วย การได้จบลงอย่างมีความสุขขนาดนี้ ก็นับว่าไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอก เอลลี่เป็นเด็กที่น่ารักมาก ผมเองก็ชอบเธอมากเหมือนกัน”
เมื่อเผชิญกับคำพูดของรุ่นพี่เอมม่าที่ฟังดูราวกับกำลัง “กล่าวอำลา” ลีออนซึ่งตัดสินใจแน่วแน่แล้วเช่นกันก็ไม่ได้พยายามเกลี้ยกล่อมอีก เพียงเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงบนิ่งและน้ำเสียงแผ่วเบาว่า
“รุ่นพี่เอมม่า คุณเตรียมใจพร้อมแล้วจริงๆ หรือ? ต่อให้ถูกสำนักงานใหญ่เนรเทศไปยังแดนความตาย ก็ยังจะลากเขาไปตายด้วยกันให้ได้?”
“อืม...”
หลังจากมองลีออนด้วยสายตารู้สึกผิด เอมม่าก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยแววตาจริงจังอย่างยิ่งว่า
“คนในเผ่าของฉันทั้งหมดอยู่ในแดนความตาย พ่อ แม่ ปู่... พวกเขาทุกคนยังอยู่ในเมืองไร้สำนึกเสียใจ เมื่อหกปีก่อนฉันก็ควรไปอยู่กับพวกเขาแล้ว ตอนนี้ฉันก็แค่กำลังจะไปยังสถานที่ที่ควรไปตั้งนานแล้วเท่านั้นเอง”