กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 สมบัติและผ้าเช็ดหน้า
“คุณแม่!”
ระหว่างที่เอมม่ากำลังพูดคุยกับลีออน เอลลี่น้อยก็รู้ความพอที่จะไม่เข้ามารบกวน เพียงแต่บางครั้งจะแอบเหลือบมองมาทางพวกเขาด้วยสายตาเฝ้ารอ
เมื่อเอมม่าพูดคุยเสร็จและเดินเข้าไปในสวน เด็กหญิงที่รอจนแทบไม่ไหวก็อดใจไม่อยู่ รีบวิ่งเข้ามาหา ดึงชายกระโปรงของเอมม่าเบาๆ ก่อนจะยื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้ราวกับกำลังอวดสมบัติล้ำค่า
“คุณแม่ดูสิ! ดูนี่เร็ว!”
นี่มัน... ผลของต้นฮอลลี่หรือ?
หลังจากพิจารณาผลไม้ลูกเล็กๆ สีแดงอมส้มตรงหน้าแล้ว เอมม่าก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงหยิบใบไม้ที่ติดอยู่บนหมวกผ้านุ่มของเอลลี่ออก แล้วกล่าวว่า
“ดีจังเลย แม่ยังนึกว่าผลฮอลลี่ในสวนถูกสัตว์ตัวเล็กๆ กินหมดแล้วเสียอีก... พวกลูกไปเจอมันที่ไหนกันจ๊ะ?”
“ตรงโน้น!”