กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 335 เส้นทางขากลับไม่ง่ายเลย (กลาง 2)
“แอนนา...”
เช่นเดียวกับลีออนในความทรงจำ เมื่อเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าออกมา เอมม่าก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั่วร่างพลันสลายหายไปราวกับกระแสน้ำที่ถอยกลับ แม้แต่หัวไหล่ที่หนักอึ้งประหนึ่งแบกรับภาระหนักนับพันชั่ง ก็พลันเบาสบายขึ้นมาในทันที
ทว่าสิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับไม่ใช่ความสุขและความยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ หากแต่เป็นความเสียใจและความละอายใจที่ยังคงวนเวียนไม่จางหาย
“ฉันตกงานแล้ว...”
หลังจากพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงหดหู่ เอมม่า... หรือจะพูดให้ถูกก็คือลีออนในอดีต ก็อธิบายด้วยสีหน้าสำนึกผิดอย่างยิ่งว่า