เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 ไม่ทอดทิ้ง ไม่ยอมแพ้
“โมโหจะตายอยู่แล้ว!!!”
หลังจากแอปเปิลที่คาบอยู่ในปากถูกดึงออกไป แพะดำก็ถุยน้ำซอสที่อยู่เต็มปากออกมาจนหมด ก่อนจะคำรามอย่างเดือดดาลอยู่ภายในวิญญาณของลีออน
“ข้าเป็นปีศาจนะ! มหาปีศาจ! ไอ้ที่ชื่อไวลด์อะไรนั่น กล้าดียังไงมาทำกับข้าแบบนี้! อย่ามาห้ามข้าเชียว! รอให้เราออกไปจากที่นี่ได้ก่อน ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ ด้วยมือของข้าเอง!”
เออๆ ถูกต้องๆ ปีศาจกระจอกระดับ 8 แต้มอย่างแก จะฉีกอีกฝ่ายที่มีตั้ง 16 แต้มได้ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือเลยล่ะ
ลีออนไม่คิดจะสนใจความเกรี้ยวกราดของแพะดำที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเห่า เขาหิ้วเขาแพะที่ถูกยัดขนมปังไว้สองก้อน แล้วโยนเจ้าตัวที่เปื้อนซอสไปทั้งตัวลงบนจานเปล่าที่ใช้รองเศษอาหาร จากนั้นก็หยิบเครื่องเคียงอื่นๆ ในจานมากินไปพลาง จับจ้องริมฝีปากของพระเอกกับนางเอกที่กำลังสนทนากันอยู่ไกลๆ ไปพลาง พยายามอ่านปากและแยกแยะบทสนทนาของทั้งสองอย่างตั้งใจ
ตามเรื่องย่อที่เจ้าหญิงเคยเล่าให้เขาฟัง เดิมทีอีไลจาห์ พระเอกของเรื่อง เพียงแค่ต่อต้านการแต่งงานที่ปราศจากความรัก จึงเดินทางมายังเมืองเล็กๆ แห่งนี้เพื่อพักผ่อนหย่อนใจเท่านั้น