เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 คนเป็นต้องอาศัยเลือดเนื้อ!
ณ สถานที่จัดงานแถลงข่าว
ช่วงเวลาสิบนาทีแห่งการ “ประหารกลางที่สาธารณะ” เมื่อครู่นี้ ทำเอาซีพียูในสมองของบรรดานักข่าวถึงกับไหม้เกรียม
สื่อต่างชาติที่เดิมทีตั้งใจจะมาแค่เดินผ่านให้ครบพิธีการ แล้วถามคำถามโง่ๆ อย่าง “ชอบกินกิมจิเกาหลีไหม” บัดนี้แววตาของพวกเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
“ผู้กำกับเจียง! การใช้เลนส์ที่สมจริงถึงขีดสุดเช่นนี้ หมายความว่าคุณกำลังประกาศสงครามกับสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงของฮอลลีวูดใช่หรือไม่?”
“คุณเจียงฉือ! แววตาในช่วงท้ายของคลิปนั้นมันสิ้นหวังเหลือเกิน! คุณมีวิธีเข้าถึงความรู้สึกใกล้ตายแบบนั้นได้อย่างไร?”
เจียงฉือกลับมานั่งที่ตำแหน่งกลางอีกครั้ง กระดุมคอเสื้อยังคงติดแน่นสนิท
เขามีสีหน้าเย้ยหยัน
เขายังไม่รีบตอบ แต่ค่อยๆ หยิบขวดน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมา หมุนฝาแล้วจิบหนึ่งอึก
“รีบร้อนไปทำไม?” เจียงฉือวางขวดน้ำลง “เมื่อกี้ข้างในนั่นดูจนอึ้งไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ได้สติกันแล้วหรือยัง?”