เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 448 พี่แค่เหนื่อย อย่าคิดมากได้ไหม?
บทที่ 448 พี่แค่เหนื่อย อย่าคิดมากได้ไหม?
คืนถัดมา เวลาหนึ่งทุ่มตรง
หอประชุมภาพยนตร์ปูซาน
ภายใต้โดมขนาดใหญ่ แสงไฟสว่างไสวราวกับกลางวัน
ที่นี่เป็นแหล่งรวมของคนครึ่งวงการภาพยนตร์เอเชีย สุดปลายพรมแดงเชื่อมต่อกับโรงละครกลางแจ้งขนาดใหญ่ ที่นั่งหลายร้อยที่เต็มไปด้วยผู้คน
นอกสถานที่ เสียงกรีดร้องของแฟนคลับดังระงม กลุ่มกองเชียร์ของทั้งสองประเทศต่างแข่งขันกันอย่างเงียบๆ ผ่านแนวกันของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
ด้านหนึ่งคือเสียงเชียร์ภาษาเกาหลีที่ดังเป็นจังหวะ อีกด้านหนึ่งแม้จำนวนคนจะไม่มากนัก แต่ป้ายไฟ “ธงแดงห้าดาว” และ “เจียงฉือ” ก็เปล่งประกายด้วยพลังที่ร้อนแรง
แต่ภายในงานกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
เจียงเหวินยืนกอดอกอยู่หน้าเก้าอี้ที่มีชื่อติดอยู่ ใบหน้ากร้านแดดของเขาดูมืดครึ้มอย่างยิ่ง