เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 446 “ศิลปะ” แบบนี้ ทำเอาผู้ชมแทบสิ้นใจ
ณ โรงภาพยนตร์หลักของศูนย์ภาพยนตร์ปูซาน
ป้ายไฟเชียร์สีชมพู สีฟ้า และสีเหลืองสลับกันไปมาในความมืดจนชวนให้ตาลาย บนป้ายเขียนด้วยภาษาเกาหลีว่า “พี่ชายแทยอน” “แสงสว่างแห่งเอเชีย” และข้อความทำนองเดียวกันนี้
เจียงเหวินยืนอยู่ที่ทางเดิน มองดูฉากที่วุ่นวายโกลาหลนี้ เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบๆ
“นี่มันงานเทศกาลภาพยนตร์หรือตลาดสดเปิดใหม่กันวะ!”
เขากัดฟันกรอดพึมพำ “ถ้าเป็นถิ่นของฉัน ป่านนี้ฉันให้รปภ.เอาไม้กวาดไล่ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนพวกนี้ออกไปหมดแล้ว!”
“นี่มาดูหนังหรือมาดูคอนเสิร์ตกันแน่?”
ตลอดชีวิตของเขา เจียงเหวินให้ความสำคัญกับภาพยนตร์ยิ่งกว่าชีวิต เขาเกลียดที่สุดคือบรรยากาศที่ไร้ระเบียบแบบนี้
เจียงฉื่อยื่นมือไปกดไหล่เจียงเหวินที่กำลังจะคว้าอะไรสักอย่างมาเป็นอาวุธ