กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเมี่ยวในความเจ็บปวดและมึนงงได้ยินเสียงเซี่ยติ้งเซียวที่ร้อนรนเป็นกังวล ทั้งร่างของนางก็ถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน
“เมี่ยวเมี่ยว เจ้าเป็นอะไรไป บอกข้าสิ เจ้าเป็นอะไรไป”
เจียงเมี่ยวนอนอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาที่เผยอเล็กน้อยมองเห็นใบหน้าของเขาที่ไม่เฉยเมยแข็งทื่ออีกต่อไป หากเป็นใบหน้าที่ร้อนรนเปี่ยมด้วยความกังวล
“เมี่ยวเมี่ยว” เซี่ยติ้งเซียวร้อนใจจนทนไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไรเจียงเมี่ยวก็ไม่สนใจ เพียงจ้องมองเขานิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น
เบ้าตาของเขาแดงก่ำในทันใด “เมี่ยวเมี่ยว ข้าขอโทษ เรื่องนี้ข้าไม่ควรปิดบังเจ้านานเช่นนี้ ข้าขอโทษ เป็นข้า เป็นข้าที่กลัวจนไม่รู้ว่าจะทำร้ายเจ้าเช่นไร”