กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเมี่ยวก้มหน้าต่ำฟังคำอธิบายของเซี่ยติ้งเซียว ผิวเผินดูไร้ระลอกคลื่น แต่มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าภายในใจของนางเต้นระรัวเพียงใด
“เมี่ยวเมี่ยว เจ้ายังมีเรื่องใดอยากฟังอีกหรือไม่” เซี่ยติ้งเซียวเอ่ยจบก็ลอบมองนางอย่างระมัดระวัง
“ไม่มีแล้ว” เจียงเมี่ยวถอนหายใจเบา ๆ ในใจ แล้วเงยหน้ามองเขาเอ่ยว่า “เจ้าปล่อยข้าก่อนเถิด พูดกันเช่นนี้เหนื่อยนัก”
เซี่ยติ้งเซียวลังเลอยู่เพียงครู่เดียวก็สะบัดผ้าห่มบนกายออกทันที แต่หาได้ปล่อยแขนที่โอบนางไว้ไม่ กลับอุ้มนางลงจากเตียงตรง ๆ แล้วอุ้มไปวางที่หน้าโต๊ะกลมกลางห้อง
เจียงเมี่ยวเพิ่งจะลุกขึ้นก็ถูกเขากดไหล่ไว้ “เจ้าจะกักข้าไว้ในห้องของเจ้ากระนั้นหรือ ไม่ยอมให้ข้าจากไป เจ้าคิดจะกักขังข้าหรือไร”