กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จนกระทั่งสายตาจากด้านหลังหายไป เจียงเมี่ยวจึงค่อย ๆ เหยียดหลังตรง ไม่แสร้งทำเป็นเดินกะเผลกอีกต่อไป
นางหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองด้านหลัง เมื่อแน่ใจว่าไม่เห็นผู้ใดแล้ว จึงเข้าไปในมิติ เปลี่ยนกลับเป็นเครื่องแต่งกายแบบเดิม
ยามนี้น้ำหนักในใจของนางหนักอึ้งยิ่งนัก ดูท่าบางเรื่องคงต้องจัดการยามค่ำคืนเท่านั้น เจียงเมี่ยวกดความกังวลในใจลงอย่างรวดเร็ว แล้วกลับไปยังตรอกน้ำเต้า
เรื่องนี้ตอนนี้ยังบอกท่านพ่อท่านแม่และคนอื่นไม่ได้ ดังนั้นเมื่อเจียงเมี่ยวก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน นางจึงประดับรอยยิ้มบนใบหน้าที่ทำให้ผู้อื่นมองไม่ออกว่ามีเรื่องกลุ้มใจ