ตอนที่ 250 เจ้าห้ามไปคนเดียว

“เผ็ดลิ้นอยู่บ้าง แต่ก็อร่อย”

เฝิงโฮ่วซานเป็นคนแรกที่กัดเนื้อปลาที่ย่างเกือบไหม้คำโต แล้วดวงตาก็เป็นประกาย “อร่อย อร่อย เผ็ด ๆ รสชาติถึงดีจริง ๆ!”

ตาเฒ่าเฝิงสูดลมเข้าปากฟัน “เผ็ดอยู่บ้าง แต่กินแล้วอยากกินอีก อร่อย!”

ได้ยินทั้งสองคนบอกว่าอร่อย เจียงเมี่ยวก็เลิกคิ้วมองไปทางเซี่ยติ้งเซียวที่เอาแต่กินไม่พูดไม่จา “แล้วเจ้าเล่า? คิดว่าปลาย่างกับผงพริกรสชาติเป็นอย่างไร?”

เซี่ยติ้งเซียวเงยหน้าขึ้นสบตานาง “ดีมากทีเดียว”

เจียงเมี่ยวพอใจจนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดอีกต่อไป ก้มหน้าป้อนหยวนเป่า เจ้าก้อนแป้งน้อยผู้นี้ตอนนี้กินจุขึ้นมาก ปลาตัวเดียวเกือบไม่พอให้มันกิน