ตอนที่ 99 ยิ้มแล้วดูดีไม่น้อย

ทั้งสองก้าวเท้าไว ไม่เอ่ยสักคำตลอดทาง

เจียงเมี่ยวตามอยู่ข้างหลังเขา ย่างเท้าตามรอยเท้าของเขา กระทั่งถึงทางแยกจึงเอ่ยบอกทิศทาง พอทั้งสองมาถึงตำบลชิงเฟิง ก็เลยยามอู่ไปแล้ว

อากาศหนาวเหน็บ ราษฎรในตำบลลดน้อยลงมาก พ่อค้าแผงลอยข้างถนนก็ไม่ใคร่มี ทว่าผู้ขายซาลาเปาและเกี๊ยวน้ำยังมีอยู่

เจียงเมี่ยววิ่งไปสั่งเกี๊ยวน้ำสองชาม “อาเซียว กินของร้อน ๆ หน่อยเถิด”

อาเซียวเดินมาวางตะกร้าไม้ไผ่ไว้ข้างขาแล้วนั่งลง “ขอบใจ”

ช่างมีมารยาทเสียจริง เจียงเมี่ยวถอนใจในใจ ไม่รู้ว่าเป็นคุณชายบ้านใด ปฏิสัมพันธ์กับผู้คนล้วนมีมารยาทยิ่งนัก กลับทำให้ตัวนางดูหยาบกระด้างไปบ้าง