ตอนที่ 42 ตามใจจนเสียคน

“กิน ๆ ๆ เจ้ารู้แต่เรื่องกิน”

หวังซื่อถลึงตามองนาง แต่มือมิได้หยุด นางหั่นเนื้อนิดหน่อยเลียนแบบเจียงเมี่ยว บดเป็นเนื้อบดใส่ลงในหม้อดิน

ก่อนหน้านี้ในศาลเจ้าร้างยังหอมกลิ่นธัญญาหาร ตอนนี้กว่าครึ่งล้วนเป็นกลิ่นเนื้อ และครอบครัวที่ยังไม่ยอมหั่นเนื้อก็อดใจไม่ไหว

อย่างบ้านสกุลเจียงที่ไม่มีเนื้อ ได้แต่เบิ่งตาดูคนอื่นกินเนื้อดื่มโจ๊ก พวกเขากัดแป้งแผ่นแข็งกรอบ

“ย่า! ข้าก็จะกินเนื้อ ข้าจะกินเนื้อ” เจียงเย่าจงน้ำลายสอจนร้องไห้ ยัดแป้งแผ่นในมือใส่มือยายเฒ่าเจียง พลางร้องหาจะกินเนื้อ

เสียงของมันดัง จนทั่วศาลเจ้าร้างล้วนเป็นเสียงร่ำไห้ของมัน ทำให้ผู้คนพากันมองมา