กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเมี่ยวมองแผ่นหลังที่เขาลนลานหนีไปอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเสียดสี
“หยวนเป่าเอ๋ย เจ้าจำไว้นะ ต่อไปถ้าคนผู้นี้มาหลอกล่อเจ้า เอาขนมมาให้เจ้ากิน เจ้าห้ามไปสนใจเขารู้หรือไม่”
หยวนเป่าขานรับเบา ๆ พยักหน้าแบบงง ๆ พูดว่า “ไม่สนใจ ฟังท่านแม่”
“ลูกชายเก่งจริง” เจียงเมี่ยวหอมแก้มนุ่ม ๆ ของเขาเต็มแรง “พูดได้มากขึ้นเรื่อย ๆ เก่งจริง ๆ”
“หยวนเป่าเก่ง” หยวนเป่าชมตัวเอง
ไม่นานนัก หลิวเสี่ยวลิ่วก็ส่งอุ้งเท้าหมีกับเนื้อหมีมาให้
เจียงเมี่ยวไม่ถามว่าเนื้อหมีหนักกี่ชั่ง ยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า “ขอบใจ”