กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ถูกหวังซื่อบ่นพึมพำอยู่เนิ่นนาน เจียงเมี่ยวก็มิได้โต้ตอบแม้แต่คำเดียว ราวกับนกกระทาที่หดตัวเงียบงัน
จนกระทั่งเสียงสะอื้นอย่างเจ็บปวดของเฉินชุนเถาลอยเข้าหู “พ่อของลูกเอ๋ย เจ้าลืมตาขึ้นเถิด หมีดำถูกฆ่าตายแล้ว”
เจียงเมี่ยวรีบหันไปมอง เห็นเถียนถงชุนที่นอนคว่ำอยู่ ด้านหลังพันด้วยผ้าที่ไม่ใคร่สะอาดนัก เปียกชุ่มชื้น เห็นได้ชัดว่ายังมีเลือดไหลอยู่
ไม่อาจจินตนาการได้ว่าเล็บกรงเล็บเดียวนั้นของหมีดำข่วนลึกราวใด
เจียงเมี่ยววางหยวนเป่าลงจากอ้อมอก ให้เจ้าตัวเล็กนั่งลงข้างเท้า แล้วย่อตัวลงตรวจดูบาดแผลของเถียนถงชุน “ท่านน้า ผ้าที่พันแผลนั้นสะอาดหรือไม่ ข้าในมือมีผ้าสะอาดกับยา”