ตอนที่ 27 ไร้ยางอาย

เมื่อครู่เจียงเมี่ยวยังสงสัยว่าคนเหล่านี้มาด้วยจุดประสงค์ใด พอได้ยินประโยคนี้ก็เข้าใจในทันที

มองอีกทีเห็นพวกเขาจ้องตะกร้าหวายของนางพร้อมกลืนน้ำลายรัว ๆ เจียงเมี่ยวก็แค่นหัวเราะในใจ นี่มันหมายตาข้าวของนางเข้าแล้วกระมัง!

เมื่อเข้าใจถ่องแท้แล้ว เจียงเมี่ยวก็ยกมือกดขอบตะกร้าหวาย พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องหรอก ในตะกร้าไม่มีอะไรทั้งหนักก็ไม่หนัก จะรบกวนท่านลุงก็เกินไป ข้าจัดการเองได้”

“ไม่มีอะไร?” เจียงเหวยเซิงอดร้องออกมาไม่ได้ “เจ้าไม่ได้ไปเมืองอวิ๋นกู่หรือ? เจ้าไม่ได้ซื้อข้าวหรือ? ถ้าเช่นนั้นเจ้าจ่ายเงินเข้าเมืองไปทำไม? เจ้ายังมีเงินเหลือเท่าไร?”