ตอนที่ 26 กระดูกหักแต่เอ็นยังเชื่อม

“ท่านแม่ ข้าหิวแล้ว”

ไกลออกไป คนบ้านสกุลเจียงนั่งรวมกันอยู่ที่หนึ่งด้วยสีหน้าหม่นหมอง ชาวบ้านคนอื่น ๆ ข้าง ๆ อยู่ห่างพวกเขาสิบกว่าเมตร ราวกับมีสิ่งใดทำให้รู้สึกขุ่นเคืองใจ

เจียงเย่าจงวัยแปดขวบกอดแขนเหมาอาเซียงไว้ไม่หยุดพร้อมร้องว่าหิว เพราะไม่ได้ดื่มน้ำมานาน ลำคอแหบแห้ง ราวกับอีกากำลังร้อง

เหมาอาเซียงปวดใจจนทนไม่ได้ ลูบคลำไปทั่วร่างกาย ไม่มีแม้แต่แผ่นแป้งที่แอบซ่อนไว้สักชิ้น จึงได้แต่ไปหายายเฒ่าเจียง “ท่านแม่ เย่าจงใกล้จะหิวจนสลบไปแล้ว ท่านดูสิว่ามีเสบียงแห้งอะไรให้มันแทะกินสักคำหรือไม่เจ้าค่ะ”