ตอนที่ 28 หิวจนจะขาดใจ

คนบ้านสกุลเจียงถูกด่าจนต้องจากไป

เจียงเมี่ยวห้ามปรามการขอโทษของผู้ใหญ่บ้านเถียนทั้งสองคนเอาไว้ เอ่ยเพียงว่า “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านไม่อาจเฝ้าดูทางฝั่งข้าน้อยได้ทุกชั่วยาม พวกเขาก็ไม่กล้าลงมือกับข้าน้อย ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลให้มากความ”

ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของสองพ่อลูกก็ยังมีตราบาปอยู่บ้าง

เถียนถงชุนจึงวิ่งกลับไปเอาข้าวสารมา แล้วนั่งกินอยู่ข้างเจียงเมี่ยว เฝ้าสองแม่ลูกไว้

เจียงเมี่ยวได้แต่ยิ้มอย่างจำยอม ไม่ได้ไล่คนไป อุ้มหยวนเป่าไว้แล้วร้องเรียกผู้คนต่อไป

ส่วนเจียงเหวยไฉกับพรรคพวกอีกสามคนที่เผ่นหนีกลับมา หน้าซีดเผือดราวกับมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งตี