ตอนที่ 25 วันหน้าค่อยพบกันใหม่

เดินออกมาไกลมากแล้วเจียงเมี่ยวจึงหยุดฝีเท้า วางตะกร้าสะพายหลังลงบนพื้น แล้วอุ้มหยวนเป่าออกมา

“หยวนเป่าผู้ดี เมื่อครู่แม่ทำให้เจ้าตกใจหรือไม่” เจียงเมี่ยวโอบกอดเขาแล้วถาม พอเห็นดวงตากลมโตเป็นประกายน่ารักของลูกชายก็อดจูบแก้มเขาไม่ได้

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวนะ ท่านแม่น่ะอ่อนโยนยิ่งนัก”

เพิ่งพูดจบก็รู้สึกได้ว่ามือน้อยคู่หนึ่งลูบขึ้นมาที่คางของตน เจียงเมี่ยวมองไป ก็ได้ยินหยวนเป่าเอ่ยเสียงนุ่มนิ่มว่า “ท่านแม่ดี หยวนเป่าไม่กลัว พวกมันเลว!”

ทุกวันได้ดื่มน้ำพุวิญญาณและได้กินอิ่ม หยวนเป่าตอนนี้มิใช่เพียงน้ำหนักตัวเพิ่ม ส่วนสูงก็ยังเพิ่ม แม้แต่การพูดจายิ่งคล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ

บางครั้งเจียงเมี่ยวก็ได้ยินเขาพึมพำคนเดียว