ตอนที่ 24 หมาดีไม่ขวางทาง

ยายเฒ่าเจียงถูกเตะออกไปเป็นครั้งที่สอง

แผลที่แตกเมื่อวานแตกออกอีกครั้ง เลือดเปื้อนเต็มปาก

เจียงเมี่ยวเก็บขากลับ มองยายเฒ่าเจียงที่นอนคว่ำอยู่กับพื้นอย่างเย็นชา “ดูท่าเจ้าจะไม่จำการถูกตีเลยนะ ท่านย่า”

“เจ้า…เจ้านังสารเลว เจ้าจะฆ่าคนหรือ!” ยายเฒ่าเจียงปิดปากตะโกนด้วยความโกรธ โมโหจนทนไม่ไหวจึงตบสองสะใภ้คนละหนึ่งฉาด “พวกเจ้าเป็นพวกไร้ประโยชน์ ไม่เห็นหรือว่านางตีข้าจนเป็นแบบนี้? พวกเจ้าตายไปแล้วหรือ!”

เหมาอาเซียงและสวีชิวจวี๋ไม่กล้าพูด ไม่กล้าลงมือกับเจียงเมี่ยวมากไปกว่านั้น กลัวว่าจะบาดเจ็บสาหัสเหมือนยายเฒ่าเจียง

ทั้งสองคนต่างพึมพำในใจ คนที่เป็นโรคโง่มากว่าสิบปีมาบัดนี้หายดีแล้ว เหตุใดจึงกลายเป็นคนเก่งกาจเช่นนี้